SWASTYKA W AZJI

Występujący w wielu dawnych kulturach znak słońca, do Indii został przyniesiony przez Arjów. Najpierw używany był przez hinduskich królów a także kapłanów i pozostaje integralną częścią hinduizmu balijskiego do dziś dnia. Można śmiało powiedzieć, iż w Indiach jest do dziś najczęściej używanym symbolem. Na znak pomyślności i dobrej opieki maluje się go nad drzwiami domu, na masce nowo zakupionego samochodu, na płocie, na murze i na słupie, nad sklepem i w urzędzie. W świątyniach występuje w najprzeróżniejszych konfiguracjach. Jest także popularny w Indonezji, Chinach, Japonii, czyli wszędzie tam, gdzie dotarł buddyzm. Często umieszcza się znak swastyki na piersi Buddy. Znak Słońca był używany w tradycyjnej religii Tybetu, Bon, oraz wietnamskich wierzeniach Cao Dai i Falun Gong w Chinach. Najstarsze symbole swastyki odnaleziono na rysunkach naskalnych w okolicach Góry Ararat. Pochodzą one z okresu około 10 tysięcy lat pne i są najstarzymi wizualizacjami swastyki, obok wzorów na kościach mamutów z Mezynia. Kolejne stare symbole słońca, odnalezione na terenie Indii, w Lothal i Harappa w Dolinie Indusu, powstały w czwartym i trzecim tysiącleciu przed naszą erą, a dotarły tam wraz z plemionami znad Tygrysu i Eufratu. Na równie stare swastyki napotkano na terenach obecnego Iranu, dawniej Persja, w prowincji Khuzestan. Znaleziska z tego okresu są datowane na 5000 lat pne. (Źródło). Odnaleziono również swastyki z epoki brązu i żelaza na północnym Kaukazie, pochodzące z tzw. kultury Koban istniejącej od 1100 do 400 lat pne. Na Uralu odkryto starozytne miasto aryjskie - Arkaim, które mialo uklad ulic w ksztalcie swastyki a w samym centrum oltarz bóstwa. W Azji znajduje się tzw. Święta Góra Czterech Religii azjatyckich, czyli Góra Kailash

Święty symbol Indii
Hinduizm to grupa wierzeń religijnych, traktowany zbiorczo, uznawany jest za trzecią pod względem liczby wyznawców religię świata. Istnieje bardzo wiele odłamów hinduistycznych, różniących się zarówno wierzeniami na temat Boga, jak i praktykami. Ich wyznawców łączy przede wszystkim szacunek dla świętych ksiąg – Wed, Wiara w reinkarnację, wiara w prawo akcji i reakcji (karma), dążenie do wyzwolenia, różnie rozumianego przez poszczególne odłamy. Duże różnice doktrynalne powodują duże trudności ze zdefiniowaniem hinduizmu. Jednym ze świętych symboli hinduizmu, występującym w sanskrycie, księgach i na świątyniach, jest właśnie swastyka.

Można śmiało napisać, że Swastyka jest najbardziej popularnym symbolem w drugim, co do liczby ludności kraju świata. Z łatwością odnajdziemy ją na budynkach, ozdobach, czy amuletach.
Najstarszymi swastykami w Indiach są znaleziska z ok. 2000 roku pne z Harappa z Doliny Indusu. Swastykę w Indiach kojarzy się z bóstwami Wisznu i Siwą. Wielokrotnie wykorzystywali ją dżiniści, zdobiąc nią rzeźby w świątyniach. Była też atrybutem boga Ganesh, tworzącego i usuwającego przeszkody. Jest ujęta w Ramajanie, eposie indyjskim z ok. II wieku pne. Oprócz hinduizmu swastyka jest symbolem religijnym w dżinizmie i buddyzmie, a także w tybatańskiej tradycji bon. W nowożytnym hinduizmie pojawia się na pierwszej karcie ksiąg.

Hindusi postrzegają znak "źródła pomyślności" jako jeden ze stu sześciu atrybutów najwyższego boga - Wisznu, opiekuna świata. W świętych księgach tej religii swastyka opisywana jest jako "sudarszana czakra", czyli "dysk Wisznu", zmieniający nieprzerwanie swą pozycję. Wisznu jest bóstwem solarnym, ramiona swastyki kojarzone są więc również z promieniami słonecznymi, wspomagającymi życie świata. Współzależność bóstw hinduskiego panteonu jest zresztą dość skomplikowana. Według najstarszych wierzeń Wisznu spoczywa na grzbiecie siedmiogłowego smoka Szeszi, unoszącego się w kosmicznym oceanie. Z pępka leżącego Wisznu wyrasta lotos, między płatkami którego przychodzi na świat Brahma - stwórca świata. Tym samym środek swastyki postrzegany jest nieraz jako... pępek Wisznu, a promienie jako dwie pary rąk bądź cztery głowy Brahmy. Zarazem, już Eliade zwracał uwagę, że w mitologiach jak nigdzie indziej możliwa jest wielość i równoczesność skojarzeń symbolicznych - rysunek swastyki może przywodzić wiernym na myśl święty kwiat lotosu, na którym siedzą żona Wisznu, Lakszmi - bogini dostatku i kwitnienia - wraz z żoną Brahmy Saraswati, opiekunką nauk i sztuk.


(1) Swastyka hinduistyczna. (2) Stopień drzwi do mieszkania w Delhi, Indie. (3) Symbol Dżinizmu. (4) Symbol indyjskiego stanu Bihar.

Symbol solarny do Indii został przyniesiony przez Aryjczyów i można śmiało powiedzieć, iż jest tam do dziś najczęściej używanym symbolem. Istnieje nawet imię żeńskie Swastika, czyli "przynosząca szczęście". Do dzisiaj w Indiach swastyka jest częstym motywem dekoracyjnym podczas uroczystości ślubnych. Dlatego też Indie zaprotestowały, gdy w 2005r. Komisja Europejska chciała zakazać używania swastyki na terenie Unii. Hindusi argumentowali, że symbol ten na ich ziemiach towarzyszy im od tysięcy lat. Argument został przez Komisje przyjety.

Buddyzm
Mówi się, że tam gdzie stąpa Budda, zostaje znak swastyki. Buddyzm to religia i system filozoficzno-etyczny. Założycielem tej religii i twórcą podstawowych jej założeń był, żyjący od około 560 do 480 roku pne. Siddhartha Gautama (pali. Siddhattha Gotama), syn księcia z rodu Śakyów, władcy jednego z państw-miast w północnych Indiach.

Buddyzm opiera się na Czterech Szlachetnych Prawdach głoszonych przez Siddharthę Gautamę, oraz na przedstawionej przez niego Ośmiorakiej Ścieżce, która prowadzić ma do ustania cierpienia. Słowo "buddha", używane obecnie w odniesieniu do Siddharthy Gautamy, w sanskrycie i pali oznacza dosłownie "przebudzony". Takie imię obrał Siddhartha Gautama, kiedy zaczął głosić swoje nauki. Po śmierci Buddy, w ciągu pięciu wieków, nauki te rozprzestrzeniły się z subkontynentu indyjskiego na centralną, południowo-wschodnią i wschodnią Azję. Buddyści razem z religią rozprzestrzenili również symbol swastyki, zanosząc ją do Tybetu, Chin, Japoni, Korei, Indonezji i innych miejsc.


Poczuj klimat mantry buddyjskiej.

Buddyści umieszczają swastykę na piersi Buddy, jako symbol jego serca i znak miłosiernego sędziego - czakrawartina, a także praw Buddy, którym podległe jest wszystko, co żyje. Pojawia się również u wejścia do ukrytych w jaskiniach lub wykutych w skale świątyń oraz na całunach, którymi Tybetańczycy okrywają zwłoki swoich bliskich.

W Chinach znak swastyki pojawił się ok. 2 000 lat temu, wraz ze sprowadzeniem buddyzmu z Indii. Za czasów dynastii Tang z woli jedynego w historii Chin kobiety cesarza Wu Zetian znak ten trafił do chińskiego pisma wraz z lekcją "wan". Dziesięć tysięcy to w Chinach symbol pełni, kompletności, a znaczenie znaku to "pomyślne zgromadzenie dziesięciu tysięcy cnót". Mnich Xuanzang, jeden z najważniejszych chińskich tłumaczy literatury buddyjskiej w epoce Tang, tłumaczył znaczenie swastyki terminem cnota. Wraz z innymi chińskimi znakami lewoskrętna postać swastyki trafiła do Korei, gdzie jest najbardziej znanym symbolem buddyjskim, a potem także do Japonii. W Kanji ma czytanie "man" lub "ban" i znaczenie takie, jak w Chinach.


(1) Symbol słońca był używany również w herbach samurajów Hasekura Tsunenaga na początku XVII wieku. (2) Pomnik Buddy. (3) Oznaczenie świštyni buddyjskiej w Kamakura w Japonii.

Podobnie jak w Korei, gdzie symbol swastyki widnieje na wielu świątyniach buddyjskich, także w Japonii związany jest z buddyzmem, w odróżnieniu od rodzimego shinto. W 1922 roku, chiński ruch Daoyuan założył stowarzyszenie filantropijne Społeczeństwo Czerwonej Swastyki nawiązując do organizacji Czerwonego Krzyża. Stowarzyszenie to było aktywne w Chinach w latach 20. i 30. XX wieku.

Dżinizm
System filozoficzny i religijny który powstał w Indiach około VI wieku p.n.e. w reakcji na silnie zrytualizowany braminizm. Za twórcę tej religii uważany jest Parśwa żyjący w VIII w. pne., znacząco zreformował ją jednak Wardhamana Mahawira, który stworzył zbiór zasad regulujących życie wyznawców dżinizmu. Są to powstrzymanie się od zadawania cierpienia wszelkim istotom żywym, powstrzymanie się od kłamstwa, powstrzymanie się od kradzieży, powstrzymanie się od cudzołóstwa, powstrzymanie się od posiadania własności zbędnych

Zasady te podkreślają wielki szacunek wyznawców dżinizmu dla wszystkich istot żywych. Dżiniści wierzą w możliwość wyrwania się z kręgu samsary - kołowrotu wcieleń, i osiągnięcia stanu wyzwolenia - mokszy. Droga do tego celu wiedzie poprzez "trzy klejnoty", czyli należyte spojrzenie, należyte poznanie, należyte postępowanie, co osiąga się przestrzegając pięciu wyżej wymienionych zasad. Liczbę wyznawców dżinizmu ocenia się na ok. 4,5-5 mln (z czego 97-98% w Indiach).

Wyznawcy dżinizmu wierzą, że świat nigdy nie powstał ani nigdy się nie skończy. Przechodzi on przez cykle wznoszące lub opadające, składające się z 4 wieków. Wyższy, "urdhva-loka", to świat niebiański, składający się z siedmiu niebios. Świat ziemski, "madhya-loka", to kraina potępiona, obejmująca siedem piekieł, piętrzących się jedno na drugim niczym połączone ze sobą parasole.

Dla wyznawców dżinizmu Swastyka jest znakiem "szóstego nauczyciela" oraz symbolem osobowości uwolnionej od praw karmy, czyli ścisłego, przyczynowo-skutkowego związku między zachowaniem i postępkami człowieka a jego kolejnym wcieleniem. Swastyka dżinistów ukazuje to "rozdroże": jej środkowy, osiowy punkt oznacza człowieka, cztery ramiona to cztery warianty przyszłego życia. Najbardziej pomyślna karma skutkuje narodzinami w świecie bogów, najmniej pomyślna - demonów. Można również po raz kolejny urodzić się wśród ludzi albo wśród niższych rangą stworzeń: roślin, ptaków, zwierząt. Zakrzywienie czterech promieni na końcu oznacza, że sprawiedliwy, któremu udało się umknąć od karmy, ma przed sobą jeszcze piątą drogę: nirwanę, która wyzwala z zaklętego kręgu przemian.

Jak widać, Swastyka w Azji jest silnie utożsamiana ze starymi religiami kontynentu, jak hinduizm, buddyzm czy dżinizm. Najbardziej popularna jest w Indiach, nie tylko jako symbol religijny. Jako znak buddyzmu powzechna jest w Chinach, w Japonii swastyką oznacza się świątynie buddyjskie. W Mongolii odnajdziemy ją np. w klasztorach jako symbol religijny. W Tadżykistanie w 2005 roku władze wezwały do powszechnego przyjęcia swastyki jako symbol krajowy. Ogłoszono tam rok 2006 jako "Rok Aryjskiej Kultury", i okres badania i popularyzacji aryjskiego wkładu w historię świata i cywilizacji.

Źródło m. in.: historia.gildia.pl

Wstecz