Swastyki z Doliny Indusu

Cywilizacja Doliny Indusu istniała w epoce brązu a jej najwyższy stopień rozciągał się od 2600 do 1900 pne. Zajmowała tereny części obecnego Pakistanu oraz Indii. Nazywana jest kulturą miejską. Cywilizacja ta zawładnęła wyobraźnią historyków oraz zwykłych ludzi, gdyż jej początki, kultura oraz upadek owiane są tajemnicą.

Historia ludzi z Doliny Indusu, o dziwo, pozbawiona jest wojen. Zajmowali się oni raczej organizacją, hodowlą, dzięki czemu stworzyli spokojną i dostatnią kulturę. Nazywana jest czasem Cywilizacją Harappa od miejscowości i ma znaczenie nie tylko dla historyków i archeologów ale też dla wszystkich ludzi, gdyż poziomem swej urbanistyki przewyąszała współczesne jej cywilizacje.


Pieczęcie z Cywilizacji Doliny Indusu.

Pierwsza współczesna wzmianka o odkryciach w Dolinie Indusu pochodzi z 1842 roku a prace wykopaliskowe rozpoczęto dopiero w 1920 roku. Pierwszym odkopanym miastem, było Harappa, stąd czasem nazwa Cywilizacja Harappa. W późniejszym czasie odkryto Mohenjodaro oraz inne osady.


Przykład sztuki z Doliny Idusu.

Pochodzenie Cywilizacji Doliny Indusu nie jest do końca jasne. Ich nazwa wiąże się z rzeką Indus, co jest słowem hinduskim i znane było już przez starożytnych Greków. Niektórzy badacze uważają ludzi z Harappa za protoplastów Drawidów, rdzennych mieszkańców Półwyspu Indyjskiego, inni uważają ich za odłam plemion aryjskich. Głównymi ośrodkami były miasta Harappa i Mohenjodaro. Posiadały mury obronne i oprócz typowych domostw miały budynki obronne.

Co do języka to nie ma pewności. Jedni uważają, że to prajęzyk Drawidów, inni utrzymują, że był to język Brahvi, który używany jest nadal w Beludżystanie. Ludzie z Harappa posiadali pismo obrazkowe złożone z około 400 znaków i pisali od prawej do lewej. Aleksander Cunningham pierwszy rozpoczął w Indiach szczegółowe badania pisemnych zabytków przedindyjskich kultury harappańskiej w dorzeczu rzeki Indus. Specjalista ds. kultury przedindyjskiej Iravatham Mahadżavan uważa, że w tym przypadku w głównej mierze chodzi o ikonografię rolniczą, ponieważ podczas badania odnalezionych artefaktów odnalazł sporo form podobnych do symboli tamilskich, egipskich i mezopotamskich.
Pakistański profesor Ahmad Hassa Dani wyraża odmienną opinię. Twierdzi, że jest to pismo logofonetyczne, składające się częściowo ze znaków, stanowiących tzw. morfemy i częściowo ze znaków oznaczających konkretne dźwięki.

Do rozszyfrowania tego pisma nie ma niestety żadnego klucza. Teksty są w większości krótkie. Język, które reprezentują owe teksty, nie przypomina żadnej zapisanej mowy, ani z badanego obszaru, ani spoza niego. Przede wszystkim badacze nie mają jednak do dyspozycji tekstów dwujęzycznych, gdzie taka sama lub podobna treść jest zapisana również w innym języku. Do końca więc nie wiadomo, jaką treść zawierają odnalezione artefakty.

Religia Harappa nie została niestety poznana. Brak znalezionych budynków, które mogłyby by świątyniami. Jednak odnaleziono wiele figurek różnego rodzaju bogini matki a także wiele symboli swastyki, co Wskazuje na hinduizm lub jakąś jego formę.


Rzeźby z Lothal.

Harappanie używali narzędzi do pomiaru długości, masy i czasu. Jako pierwsi na świecie stworzyli system miar i wag. Ich najmniejsza jednostka wynosiła około 1.704 mm, co jest najmniejszą jednostką, jaką kiedykolwiek użyto w epoce brązu.

Od około 1700 roku pne kultura Harappa zaczęła powoli upadac. Przyczyny nie są jasne. Wskazuje się na zmiany ekologiczne, temperatury, powstające susze lub zmiany w przepływie rzeki. Przyczyną może by także najazd plemion Aryjskich. Prawdy o upadku jednej z bardziej błyskotliwych cywilizacji nie poznamy jednak nigdy.



Zobacz inne artykuły.

Wstecz