Odkrycia Schliemanna - Troja

W 1870 Schliemannowie udali się do północno-zachodniej części Azji Mniejszej. Rozpoznanie wzgórza koło miejscowości Bunarbaszi, które było dotychczas uważane za miejsce, gdzie stała Troja, utwierdził Schliemanna w przekonaniu, że lokalizacja ta była błędem. Przeszukiwanie okolic jednak przyniosło efekty – wskazówki od mieszkającego w tych okolicach Anglika Franka Calverta zwróciły uwagę Schliemanna na wzgórze koło wioski Hissarlik, które w połowie było własnością Anglika. Kształt i lokalizacja tego wzgórza doskonale odpowiadało jego koncepcji usytuowania Troi. Schliemann rozpoczął wykopaliska w 1871 i powracał do nich do 1873, kiedy to 14 czerwca nastąpił przełom w poszukiwaniach – odkrył tzw. skarb Priama, co stało się ukoronowaniem jego poszukiwań, według niego, było potwierdzeniem lokalizacji Troi. Skarb ten przemycił do Grecji, a następnie, po spłaceniu rządu tureckiego, żądającego zwrotu znaleziska, ofiarował go muzeum w Berlinie.

Z czasem dowiedziono, że w rzeczywistości odkrycia te pochodzą z zupełnie innego okresu niż ten, w którym żyć mogli Helena i Agamemnon, nazwy zwyczajowe jednak pozostały.

W 1874 Schliemann rozpoczął wykopaliska w Mykenach i odsłonił 5 bogato wyposażonych grobowców królewskich z 15 szkieletami, o których sądził, że należały do króla Agamemnona i jego towarzyszy. Później okazało się, że należały do członków królewskich rodów żyjących 400 lat wcześniej niż bohaterowie „Iliady”. Skarb znaleziony w Mykenach, w tym grób i Maska Agamemnona, przewyższał nawet wartością nominalną skarby znalezione przez Schliemanna w Troi.

W latach 1878-1879 Schliemann ponownie kopał w Troi z pomocą niemieckiego uczonego Virchowa. W 1880 odsłonił bogaty strop skarbca Minyasa w Orchomenos. W 1882 prowadził po raz trzeci wykopaliska w Troi. Od tegoż roku w poszukiwaniach wspierał go niemiecki architekt i archeolog Wilhelm Dörpfeld. W 1884 Schliemann podjął wykopaliska w Tirynsie, gdzie odsłonił ruiny starożytnego pałacu i odnalazł zabytki kultury mykeńsko-kreteńskiej. W 1886 ponownie kopał w Orchomenos, a w Troi ostatni, czwarty raz - w 1890. W sumie odsłonił 9 warstw Troi – sądził, że miasto Priama znajduje się w II warstwie. W 1889 i 1890 zorganizował dla wybitnych uczonych 2 konferencje w Hissarlik, aby unaocznić im ogrom wykonanej pracy.

Troja badana przez Schliemanna, w swych najwcześniejszych warstwach zawierała pokaźny zbiór zabytków zdobionych najrozmaitszymi wariacjami znaku swastyki. Schliemann odkrył Troję na wzgórzu Hissarlik i tam prowadził wykopaliska od pierwszej kampanii w 1870 r. z przerwami aż do swojej śmierci w 1890 roku. Zabytki ze swastykami zostały po raz pierwszy opublikowane przez Schliemanna w dziele Atlas z 1872 roku, a później w publikacji Ilios. Land und Stadt der Troyaner z 1880 roku.

Później, M. Żmigrodzki, na podstawie 600 rysunków ornamentowanych przedmiotów zestawionych w Atlas des antiquités Troyennes H. Schliemanna, wyodrębnił kilka grup zabytków z podobnymi wizerunkami. Przeliczył ilość określonych znaków z każdej grupy i otrzymał sumę 55 swastyk, 114 krzyży, 102 swastyk trójramiennych, 86 swastyk pięcioramiennych, 62 swastyk sześcioramiennych, 82 gwiazdy, 70 słońc, 42 palmy, 27 ołtarzy z płonącym ogniem i figuracje zwierząt na 18 przedmiotach. M. Żmigrodzki zamieścił 366 rysunków zabytków z różnych epok na tablicy, która została umieszczona na wystawie w Palais des Arts liberaux w Paryżu. Z powodu ograniczonych kosztów publikacji, tylko 175 z nich zostało wydrukowanych w jego artykule Historja Swastyki. Zawarta pod koniec tablica I zawiera 59 rysunków znalezisk z Troi. Artefakty, które najczęściej posiadały znaki swastyki, to wykonane z niewypalonej gliny przęśliki, które H. Schliemann odkrył w warstwach Troi 3, 4 i 5.

Przęśliki najczęściej wykonane z niewypalonej gliny, posiadają kuliste kształty z otworem pośrodku. M. Żmigrodzki widział w nich wotywne przedmioty, które składano na ołtarzach lub przy nich wieszano. Podawał także sugestie innych badaczy, którzy twierdzili że miałyby być ciężarkami do sieci rybackich lub ciężarkami w warsztatach tkackich. Interpretacje te zostały przez M. Żmigrodzkiego zanegowane, gdyż uznał, że w wodzie by się rozpuściły, a na ich powierzchni nie stwierdził śladów wypolerowania, więc uznał, że miały być przeznaczone na swobodne leżenie lub wiszenie.

Znaleziska Schliemanna w Troi ale także w Mykenach, dały początek wzrostowi zainteresowania symbolami solarnymi, w tym symbolem swastyki, odnajdując ten znak w kolejnych wykopaliskach na całym świecie.







źródła:
Swastyki.pl
Heinrich Schliemann - Wikipedia
Swastika the Earliest Known Symbol and Its Migrations - Thomas Wilson






Zobacz inne artykuły.

Wstecz