POCHODZENIE SYMBOLU SWASTYKI

Nazwa "Swastyka" pochodzi od sanskryckich słów ludów aryjskich: su (dobrze), asti (on jest), svasti (powodzenie) svastika (tworzący dobrobyt). Słowo to poraz pierwszy odnajdziemy w indyjskiej Harivamsa. Ten prastary i rozpowszechniony symbol o ramionach zwróconych w prawo uosabiał szczęście i ochronę przed złymi demonami. Na początku był związany z kultami solarnymi wielu pierwotnych plemion. Przedstawiał słońce, wskazując na jego ruch po nieboskłonie lub koło rydwanu boga-słońca. Dlatego też oznaczał światło, płodność i powodzenie. Jego przeciwieństwem była lewoskrętna sauvastika.(Źródło historia.gildia.pl . Jednak tylko w Indiach i być może kilku innych miejscach w Azji, zauważyć można odmienną interpretację dla swastyki prawo i lewoskrętnej. Wyobrażenia swastyk są zarówno skierowane w prawo jak i w lewo. Wydaje się więc, że pierwotnie nie miało to znaczenia odnośnie interpretacji symbolu. Najstarsze symbole swastyki, zarówno te z Armenii, czy te z Mezynia, przedstawiają jednak swastykę prawoskrętną. W dawnych kulturach wyrażała związek z ogniem, Słońcem i gwarantować miała powodzenie i szczęście. Niektórzy badacze twierdzą, że swastyka pojawiła się wraz z rolnictwem i wskazuje cztery strony świata, symbolizuje ruch i potęgę Słońca, cztery pory roku, cykliczność zmian w przyrodzie. Poszczególne ramiona swastyki przypisane są różnym żywiołom przyrody: ogniowi, ziemi, wodzie i powietrzu. Swastyka wyraża równoczesny ruch wszelkich żywiołów i ich przemiany. Każdy z żywiołów ulega i zamienia się w każdy z pozostałych. Swastyka jest znakiem działania i nieustannego odnawiania się. Swastyka jest jedynym tak rozpowszechnionym symbolem, który nie występuje naturalnie w przyrodzie. Nadal nie wyjaśnione jest więc, co było pierwowzorem dla pierwszych wyobrażeń swastyki.

Najstarsze znaki swastyki odnaleziono na terenach dzisiejszej Armenii, tzw. rysunki naskalne w dolinie Ararat i są one datowane na ok. 10 tysięcy lat przed naszą erą. Z podobnego okresu lub starszego okresu pochodzą ozdoby figur odnalezione w okolicach Mezin, na dzisiejszej Ukrainie, wśród których znajduje się również swastyka.

Kolejne stare symbole słońca, odnalezione na terenie Indii, w Lothal i Harappa w Dolinie Indusu, powstały w czwartym i trzecim tysiącleciu przed naszą erą, a dotarły tam wraz z plemionami znad Tygrysu i Eufratu. Na równie stare swastyki napotkano na terenach obecnego Iranu, dawniej Persja, w prowincji Khuzestan. Znaleziska z tego okresu są datowane na 5000 lat pne. (Źródło). Odnaleziono również swastyki z epoki brązu i żelaza na północnym Kaukazie, pochodzące z tzw. kultury Koban istniejącej od 1100 do 400 lat pne. Na Uralu odkryto starozytne miasto aryjskie - Arkaim, które mialo uklad ulic w ksztalcie swastyki a w samym centrum oltarz bóstwa.

Na ziemiach Polski najstarsze swastyki odnaleziono na glinianych amforkach z cmentarzyska z okolic Warszawy z okresu ok. 3000 lat pne.


Znaleziska z Iranu: (1) Naszyjnik z pierwszego tysiąclecia pne. odnaleziony w Kaluraz, Gilan w Iranie. (2) Złota miska Hasalu, Iran Bastam Museum, Tehran. (3) Złoty lew, naczynie z Kelardasht, 800 - 700 lat pne.

Symbole swastyki znajdujemy wśród wykopalisk Schliemana, znalezionych na górze Hissarlik w Turcji (Odkrycie Troi). W swoim atlasie, wydanym w roku 1872, umieścił on pod 16 metrem głębokości najpiękniejszy okaz wyryty na urnie glinianej w otoczeniu potrójnych linii. Atlas Schliemana obejmuje około 600 przedmiotów ornamentowanych. W liczbie tej jest 55 swastyk, 114 krzyży, następnie 102 trójramienne swastyki czyli tzw. triskeliony, 86 pięcioramiennych, 62 sześcioramienne, 82 gwiazdy, 70 słońc, 42 palmy, 27 ołtarzy z płonącym na nich ogniem i na 18 przedmiotach figury zwierząt.


Znaleziska z Kaukazu: (1) Symbol odnaleziony na cmentarzysku należącym do Kultury Koban (2) Znak ze spinki do włosów z Kaukazu. Migration of Symbols - Donald A. MacKenzie

W Europie odnajdujemy swastykę z około 5 tysiąclecia przed naszą erą wśród Znaków Vinca, na ceramice z wczesnej epoki brązu w Sintashta w Rosji oraz na naczyniach w Bułgarii w Altimir, w regionie Vratsa, datowane na lata 5000 pne.

Swastykę odkrywano w znaleziskach z późnego neolitu na Bliskim Wschodzie, w późniejszych w Babilonie i u Hetytów. Na swych pieczęciach umieścił ją nawet Dżingis Chan. W epoce brązu znana była już w Troi, Mykenach, Skandynawii, później w Grecji, Italii, Chinach, Japonii. Następnie w całej Europie i w Ameryce Północnej a nawet w Afryce, np. na terenach starożytnego afrykańskieko Królestwa Kush oraz na ceramice z Jebel Barkal w Sudanie.


(1) Pieczęć z Dholavira z Doliny Indusu (Indus Valley Civilization). (2) Swastyki starożytnej cywilizacji z Doliny Indusu.

W Azji plemiona Ariów opanowały Półwysep Indyjski i przyniosły ze sobą nowy znak. Symbol ten rozpowszechnił się na terenie kontynentu wszędzie tam, gdzie dotarł buddyzm. W Europie swastyka wspólna była zarówno dla plemion romańskich, greckich, celtyckich, germańskich i słowiańskich. Chociaż stosowały ją także przed indoeuropejskie plemiona np. łowcy mamutów. Do Ameryki Północnej symbol słońca dotarł nieco później bo ok. 2000 lat pne., prawdopodobnie za sprawą plemion syberyjskich.


Swastyki starożytnej Europy, Azji i Afryki. 1898 Uniwersytet Yale.

Wiele kultur Wschodu przyswoiło swastykę do własnych symbolik. Przez wiele tysięcy lat znak ten był używany przez ludy starożytne i nowożytne: na Dalekim Wschodzie, w Azji Środkowej, Indiach, Mezopotamii, Mykenach, Troi, u Etrusków, w ptolemejskim Egipcie, u Celtów, Germanów, Słowian, w przedkolumbijskiej Ameryce (u Nawahów i plemion Kuna) a także sztuce chrześcijańskiej. (Źródło: historia.gildia.pl)

Swastyka okazuje się złożeniem dwóch części, będących swoim przeciwieństwem. Jest znakiem Mocy, przekazuje więc prawdę, że moc bierze się z przeciwieństw, przyciąganych magnetycznie. Przykładem może być przyciąganie się płci męskiej i żeńskiej, co owocuje stworzeniem nowego życia. Wszystko we wszechświecie ma swoje przeciwieństwo. W pogańskiej tradycji znak Słońca nawiązuje do kreacji wszechświata, jest afirmacją życia. Poczwórność Swastyki znajduje swoje odzwierciedlenie w czterech żywiołach przyrody - ogniu, wodzie, ziemi i powietrzu; w czterech stanach skupienia - stałym, płynnym, gazowym i promiennym; czterech stadiach egzystencji - reinkarnacji, narodzinach, życiu i śmierci.

Tekst i grafika głównie z Wikipedii.

Wstecz